1η Μάη. Άλλη μια μέρα;

Ο νους μου ήδη αμύνεται στα σχόλια των πληρωμένων σχολιαστών.

Θα έρθει και η αυριανή ημέρα. Πορείες, συνθήματα, πανό. Η φετινή πρωτομαγιά θα είναι η ημέρα που θα ακούσουμε μεγάλα λόγια από μικρούς ανθρώπους. Συνδικάτα και κόμματα θα οικειοποιηθούν τα κεκτημένα. Εκείνα τα δικαιώματα που ποτέ δεν κατέκτησαν και τα ίδια κεκτημένα που οι ίδιοι αμαχητί παρέδωσαν. Η αφαίμαξη του εργατικού δυναμικού προς όφελος των λίγων συντελείται δεκαετίες και όχι τα τελευταία χρόνια. Οι γιορτές των επαγγελματιών εκπροσώπων, ένας περίτεχνος αποπροσανατολισμός. Στην προτεραία νοσηρή κατάσταση δεν είχαν πέσει οι μάσκες. Η λαϊκή στήριξη πρέπει να αποσύρεται αμέσως όταν το σύστημα δεν ευνοεί την ολότητα. Ο νους μου ήδη αμύνεται στα σχόλια των πληρωμένων σχολιαστών. Ναι,ναι. Ο εργάτης πρέπει να ενταχθεί στο κίνημα γιατί έτσι λειτουργεί εύρυθμα η δημοκρατία, ο εργάτης πλήττεται, ο εργάτης…, ο εργάτης… και αυτό το κωλοτούνελ έχει καταντήσει το γεφύρι της Άρτας και το φως δεν λέει να ξεπροβάλει. Και πώς να ξεπροβάλει όταν στο τέλος έχουν χτίσει τείχος; Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, δεν είναι μόνο οι ξένοι. Οι προδότες και οι καπιτα-ληστές δεν έχουν πατρίδα. Μόνο θεό έχουν και είναι κοινός: το χρήμα. Το χρήμα έναντι της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης του μικρού παιδιού, του οχταώρου ενός εργάτη στο αποπνικτικό περιβάλλον ενός εργοστασίου, της παράτασης της σύνταξης του εξηνταπεντάχρονου οικοδόμου, της απόλυσης δίχως αποζημίωσης μετά από ολάκερα χρόνια πραγματικής δουλειάς, της μειώσεως μισθών και περικοπής ημερομισθίων, του εφιάλτη της ανεργίας. Το χρήμα έναντι της ίδιας της ζωής. Ο Έλληνας ζητά Δουλειά. Ο καπιταλισμός προσφέρει Δουλεία.

Άρης (απο το ιστολόγιο exitarea.gr)

Advertisements