Οι δικές μας «κόκκινες γραμμές»

Πήξαμε στους όρους και στον ξύλινο πολιτικό λόγο μετά τις εκλογές. Στήθηκε μια γιγαντιαία επιχείρηση του πολιτικού συστήματος με πολύ κινδυνολογία, με αφορισμούς, με ακατανόητες εκφράσεις… Μια επιχείρηση με μοναδικό σκοπό την εκ νέου τρομοκράτηση του λαού και την πολιτική καταστολή του ώστε να… «συμμορφωθεί» με το πρόγραμμα της τρόικα. Ένα οικονομικό πρόγραμμα που όχι μόνο δεν διαπραγματεύονται οι ευρωπαίοι -παρά τις προεκλογικές παπαρολογίες Σαμαρά, οι οποίες στην συνέχεια εξανεμίστηκαν- αλλά όπως φαίνεται σκληραίνει με πρόσχημα την αποτυχία των κυβερνήσεων να πράξουν τα συμφωνημένα.

Οι υπουργοί κατόπιν εντολών των αφεντικών τους, βγαίνουν «μπροστά» δείχνοντας μία δήθεν αντίδραση στους ελεγχτές, την οποία παίζουν τα ΜΜΕ, προπαγανδίζοντας πως η κυβέρνηση θέτει… «κόκκινες γραμμές» στο πρόγραμμα της τρόικα. Οι υπουργοί-γλύφτες των ευρωπαίων ομολόγων τους, όχι μόνο δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να θέσουν όρια στο ξένο πρόγραμμα αλλά δεν το επιθυμούν κιόλας. Το αστικό πολιτικό σύστημα έχει σκοπό να ξεπουλήσει το συντομότερο δυνατόν την κρατική περιουσία. Θέλουν να περάσουμε στο τελευταίο καπιταλιστικό στάδιο που απαιτεί την πλήρης διεθνοποίηση της εγχώριας αγοράς και του κρατικού πλούτου.

Ο Σαμαράς κέρδισε το εκλογικό παιχνίδι, αφήνει ένα εύλογο διάστημα για να καταπνίξει οποιαδήποτε λαϊκή αντανακλαστική αντίδραση και θα προχωρήσει ακάθεκτος στην καταστροφική πολιτική που του έχουν υποδείξει. Ως πολιτικός μπούφος θα εκτελέσει τις εντολές των ευρωπαίων μέχρι τις επόμενες εκλογές όπου και θα έχει ήδη εξοντωθεί πολιτικά. Απο την άλλη μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ απεδείχθει πως ποτέ δεν έθεσε θέμα μονομερής καταγγελίας και όσο περνούσε ο καιρός κατέληξε σε μία πολύ soft, γεμάτη «νομιμότητα» -όπως είπαν- θέση απέναντι στην κυβέρνηση και την ευρώπη.

Εντάξει, ας μην είναι στείρος αντικοινοβουλευτικός ο λόγος μας. Ας μην προδικάζουμε τις αποφάσεις και τις ενέργειες. Αλλά ποιός μπορεί πλέον να πειστεί πως ένα τέτοιο σύστημα, νεκρωμένο εδώ και χρόνια, είναι ικανό να προβάλλει την παραμικρή αντίσταση στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Όσο ο λαός στηρίζει ένα τέτοιο σύστημα, τόσο οι πολιτικές θα αγριεύουν εις βάρος του, ώστε όταν κατανοήσει πως εξοντώνεται (ο λαός), να είναι πλέον αργά.

Advertisements